De Amsterdamse huisarts Adrie Heijnen (69) werkte 37 jaar in de rosse buurt. Drugsverslaafden, daklozen, sekswerkers en raamexploitanten waren zijn patiënten. Hij nam per 1 oktober afscheid van zijn praktijk in de Koestraat. ‘Ik heb mijn hart verloren aan deze mensen.’

Hij studeerde geneeskunde in Groningen en hield zich als 19-jarige al bezig met gezondheidszorg voor homoseksuelen. Nadat hij in 1985 zijn huisartsenopleiding had afgerond, vertrok hij een jaar later naar Amsterdam waar de aidsepidemie gaande was. Hij werd aangetrokken door SAD, een stichting die zich bezighield met gezondheidszorg voor homoseksuelen, om namens de Nederlandse Commissie Aids Bestrijding nascholing over hiv te verzorgen aan huisartsen.

“Het waren roerige tijden. Onze praktijk werkte als een magneet op mannen met hiv die op zoek waren naar onbevooroordeelde hulpverlening. Er kwam een golf van patiënten met een hiv-besmetting bij ons over de vloer. Velen van hen zagen hoe vrienden door aids aan hun einde kwamen en wilden zo’n ontluisterend eind niet. Euthanasie bracht vaak uitkomst. Gelukkig kwam er met de triple-therapie vanaf 1995 langzaam licht aan de horizon.”

Lees het interview in Het Parool verder hier.